Peentjes zweten

Nog 89 nachtjes slapen, dan is de feestelijke lancering van Ordo Entia | Openbaring. Dat klinkt nog ver weg, maar toch zweet ik al peentjes. Dat heeft deels te maken met de temperatuur van vandaag, maar vooral met mijn karakter. Want hoewel ik volledig achter mijn boek sta en overtuigd ben van mijn kunnen als schrijver, zit er een stemmetje in mijn achterhoofd die zegt: “Je boek is slecht. Niemand leest het. De enkeling die het wel leest, vindt het stom.”
“Weet je wat pas stom is, stemmetje? Jij!”
“Maar je hebt stevige redactie gekregen. Je hele tekst zag rood.”
“Ja, stemmetje, dat weet ik. Allemaal suggesties om mijn verhaal beter te maken. Een frisse blik die foutjes ziet, waar ik overheen lees.”
De stem zwijgt, lang genoeg om vol goede moed te beginnen met de verwerking van de redactie.
“Als je zo zeker van jezelf bent, waarom worden je vingers steeds klammer op je toetsenbord?”
Met een zucht zet ik het raam in mijn werkkamer wagenwijd open.
“Omdat het te warm is om zo hard te werken!”